Home
Volksliedjes A
Volksliedjes B
Volksliedjes C
Volksliedjes D
Volksliedjes E
Volksliedjes F
Volksliedjes G
Volksliedjes H
Volksliedjes I
Volksliedjes J
Volksliedjes K
Volksliedjes L
Volksliedjes M
Volksliedjes N
Volksliedjes O
Volksliedjes P
Volksliedjes R
Volksliedjes S
Volksliedjes T
Volksliedjes U
Volksliedjes V
Volksliedjes W / Wi
Volksliedjes IJ
Volksliedjes Z
Wilhelmus
Volkslied provincies
Zoek op alfabet / thema
Info
Inhoud website:
volksliedjes - nederlandse volksliedjes T - ruim 150 oude bekende traditionele volksliederen - complete teksten klassieke oude liedjes tekst en muziek nederlands volkslied nederland nederlands lied liedje nederlandstalig volksliedje nederlandstalige liederen
nederlandse volksliedjes nederlands volksliedjes bladmuziek volksliedjes.nl volksliedjes midi volksliedjes teksten
Trefwoorden: songtekst songteksten songtext liedtekst liedteksten ouderwets ouderwetse liedjes van vroeger liederen uit grootmoeders tijd nederlandse liedjes nederland holland hollandse liedjes liedboekjes zingen meezingen oud liedje uit het verleden jeugd vorige eeuw auteur componist volksmuziek liedblaadjes muziekgeschiedenis
met muziek melodie mp3 midi bladmuziek muzieknotatie met noten muzieknoten notenschrift wijs wijsje pianomuziek piano
Varianten: toen hertog jan kwam varen te paard parmant al triomfant doen hanselijn over de heide reed
|
|
|
Nederlandse volksliedjes
∼ T ∼
|
|
Tandernaken, al op den Rijn
daer vant ic twee maechdekens spelen gaen.
Die eene dochte mi, aen haer aenschyn
haer ooghen waren met tranen ombevaen.
- 'Nu segt mi, lieve ghespele goet
hoe sweert u herte, hoe truert uwen moet
waer om ist, dat woudys mi maken vroet?'
- 'Ic en cans u niet gesagen
tis die moeder diet mi doet
si wil mijn boel veriagen, veriagen.'
- 'Och lieve ghespele, daer en leyt niet an
den mey die sal noch bloeyen
so wie zijn liefken niet spreken en can
die minne mach hem niet vermoeyen.'
- 'Och, lieve ghespeelken, dats quaet sanck
den mey te verbeyden valt mi te lanc
het soude mi maken van sinnen also cranc
ic soude van rouwe sterven.
Ic en weets mijnder moeder geenen danc
si wil mijn boel verderven, verderven.'
- 'Och, lieve ghespele, daer en leyt niet an
nu schict u herteken al in vreden.'
- 'Mijn moeder plach te spinnen, des en doet si niet
den tijt en is niet lange gheleden
nu schelt si mi hier, nu vloect si mi daer
mijn boelken en dorf niet comen naer
daer om is mijn herteken dus swaer
ist wonder dat ic truere?
Ende ic en mach niet gaen van haer
ter veynster, noch ter duere, noch ter duere.'
- 'Och, lieve ghespele, dat waer wel quaet
wilt sulker tale begheven
hadde ic ghedaen mijns moeders raet
ic waer wel maecht ghebleven.
Nu hebbe ic sinen wille ghedaen
mijn buycxken is mi opghegaen
ende nu so is hi mi ontgaen
ende gaet elwaerts spelen.
Des moet ic laten so menighen traen
ic en cans u niet gehelen, gehelen.'
- 'Ghespele, wel lieve ghespele goet
en sidy dan gheen maecht?'
- 'Och neen ic, lieve ghespele goet
ende dat si ons heer God gheclaecht.'
- 'God danck, dat ic noch maghet si
spiegelt u, lieve gespeelken, aen mi
ende wacht u, oft ghi en zijt niet vrij
ten sal u niet berouwen
coemt hem nemmermeer niet na bi
oft ghi wort gheloont met trouwen, met trouwen.'
- 'Ghespele, hi seyt dat hi mi mint.'
- 'Dis minne plach mi te lieghen
en ghelooft die clappaerts niet en twint
si staen al na bedrieghen.'
Doen loech si nen groten schach
dat was die maghet die op mi sach.
Ic boot haer minnelic goeden dach
ic groetese hoghelike.
God gheve dat icse vinden mach
bi mi, in hemelrijcke, in hemelrijcke!
Middeleeuws lied.
Tandernaken: te Andernach (am Rhein) /
mer lasen, neen zij: maar helaas, dat doet zij niet /
in staden staan: helpen.
Dit lied is o.m. opgenomen in:
Het Antwerps liedboek (1544) - boek - - cd -
F. van Duyse, Het oude Nederlandsche lied (1903)
(zie: Bronnen).
Toen den Hertog Jan kwam varen
te peerd parmant al triumfant
na zevenhonderd jaren
hoe zong men 't allen kant:
Harba lorifa, zong den Hertog,
harba lorifa.
Na zevenhonderd jaren
in dit edel Brabants land.
Hij kwam van over 't water
de Scheldevloed, aan wal te voet
t' Antwerpen op de straten
zilver veren op zijn hoed:
Harba lorifa, zong den Hertog,
harba lorifa.
t' Antwerpen op de straten
lere leerzen aan zijn voet.
Och Turnhout, stedeke schone
zijn uw ruitjes groen, maar uw hertjes koen
laat den Hertog binnenkomen
in dit zomers vrolijk seizoen.
Harba lorifa, zong den Hertog,
harba lorifa.
Laat den Hertog binnenkomen
hij heeft een peerd van doen.
Hij heeft een peerd gekregen
een schoon wit peerd, een schimmelpeerd,
daar is hij opgestegen
dien ridder onverveerd.
Harba lorifa, zong den Hertog,
harba lorifa.
Daar is hij opgestegen
en hij reed naar Valkensweerd.
In Valkensweerd daar zaten
al in de kast, de zilverkast
de guldekoning zijn platen
die wierden aaneengelast.
Harba lorifa, zong den Hertog,
harba lorifa.
De guldekoning zijn platen
toen had hij een harnas.
Rooise boeren, komt naar buiten
met de grote trom, met de kleine trom
trompetten en cornetten ende fluiten
in dit Brabants hertogdom.
Harba lorifa, zong den Hertog,
harba lorifa.
Trompetten en cornetten ende fluiten
in dit Brabants hertogdom.
Wij reden allemaal samen,
op Oirschot aan door een kanidasselaan
en Jan riep: "In Gods name
hier heb ik meer gestaan!".
Harba lorifa, zong den Hertog,
harba lorifa.
En Jan riep: "In Gods name
reikt mij mijn standaard aan".
De standaard was de gouwe
die waaide dan, die draaide dan
die droeg de Leeuw mee klauwen.
Wij zongen alle man:
Harba lorifa, zong den Hertog,
harba lorifa.
Die droeg de Leeuw mee klauwen
ja de Leeuw van Hertog Jan!
Hij is in Den Bosch gekommen
al in de nacht, en niemand zag 't
en op de Sint Jan geklommen
daar ging hij staan op wacht.
Harba lorifa, zong den Hertog,
harba lorifa.
En op de Sint Jan geklommen
daar staat hij dag en nacht.
Hertog Jan: Jan I, hertog van Brabant (1253-1294) /
Deze hertog schreef verschillende liederen, waaronder
'Eins meien morgens fruo was ich uf gestan' met als refrein
'Harba harba lori fa, harba lori fa'.
Tekst: H. Beex.
Muziek: Fl. van der Putt.
Dit lied is o.m. opgenomen in:
Brembos (1950)
L. van Gemert, Zing (1959)
Pollmann en Tiggers, Nederlands Volkslied (1977)
(zie: Bronnen).
Toen Hanselijn over der heide reed
hoe haastig werd hij gevangen!
Hij wierde al op een toren geleid
geboeied wel alzo strange, alzo strange.
En dat verhoorde een meisje jong
een meisje van zeventien jaren
zij gink al voor haar moedertje staan
en daarna al voor haar vader, voor haar vader.
Och vadertje, zeide zij, vader van mijn
mijn aldergenadigste here
woudt gij mij deze gevangen man geven
de vrome landsknechtjes ter eren, ja ter eren?
De gevangen man en krijgt gij niet
want hij zal moeten sterven
hij is er van zeven landsheren verwezen
alzo veer in vreemde erven, vreemde erven.
Het meisje liet bakken twee witte brood
daarin twee scherpe vijlen
zij wierp ze al in den toren, was hoog:
Hei landsknechtje, wilt jou losvijlen, ja losvijlen.
Hij vijlden zo menigen nacht en dag
zo menigen stouten uren
totdat er den toren ontsloten was
hei, men zag er nooit landsknecht treuren, landsknecht treuren.
Zij trok hem daar twee laarzen an
daartoe twee scherpe sporen
zij zetten hem op haar vaders grauw ros:
Landsknecht, geef de moed niet verloren, niet verloren!
Toen hij ter halverwegen kwam
hij keek zo dikmaal omme
hij docht er wel om den toren was hoog
maar nog meer om 't meisken was jonge, ja was jonge.
Nu heb ik al die jonkvrouwen lief
al omme de wille van ene
zij heeft er behouden het leven van mijn
ach, mocht ik haren dienaar wezen, ja wezen.
Beginzin: Doen Hanselijn: Toen Hanselijn
verwezen: verbannen
Dit lied is o.m. opgenomen in:
't Dubbelt verbetert Amsterdamse Liedboeck (1639)
Haarlems oud liedboek (1640)
J.F. Willems, Oude Vlaemsche liederen (1848)
Pollmann en Tiggers, Nederlands Volkslied (1941, 1977)
(zie: Bronnen).
|
Jan Steen,
Vrolijke familie die zingt en musiceert (1670).
|
